Ο ΔΡΟΜΟΣ

αντέχω, δεν αντέχω, αντέχω...

τι εφιάλτη ζω Θεέ μου?

ξύπνα με πριν σκάσω από τη βρώμα

ατελείωτη σαπίλα...

δεν ανήκω εδώ, δεν είμαι σαν κι αυτούς

μου προκαλούν αηδία

δε θέλω τα λεφτά τους

τα σιχάθηκα

θέλω μόνο ότι αξίζω

τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο!

θέλω να μυρίζω την άνοιξη και να μη νοιώθω τύψεις που ευχαριστιέμαι ακόμα κάτι

θέλω να μπορώ να ερωτεύομαι ή να μην ερώτευομαι

θέλω να μπορώ να επιλέγω

μπλα μπλα μπλα μπλα...λόγια λόγια λόγια...δε θέλω να τους ακούω άλλο

ούτε τις κόρνες τους αντέχω!

ούτε τα σκυλοτράγουδά τους!

ούτε τα πλουσιοπάροχα σπίτια τους!

ούτε τα ψεύτικα μαλλιά, βυζιά, και πρόσωπά τους!

ψεύτικες ζωές!

μίζερα πλάσματα!

δε μπορώ άλλο να τους δικαιολογώ

δε θέλω άλλο να προσπαθώ να τους καταλάβω

δε θέλω να ειμαι πια άνθρωπος

ντρεπομαι για λογαριασμό του

ονόμασέ με κάτι άλλο και πάρε με από 'δω!

 περιπλανητής