Ο ΔΡΟΜΟΣ

Ποιος με έκλεισε εδώ μέσα...
Δε θυμάμαι...μήπως μπήκα μόνη μου...πότε όμως...πως… γιατί… έχει ζέστη...κρύο...ο αέρας τελειώνει... και σκοτάδι...πολύ σκοτάδι...
τα μάτια μου αρχίζουν και συνηθίζουν το σκοτάδι...αλλά και πάλι δε βλέπω τίποτα...
Οι κόρες των ματιών μου ακολουθούν μια ακαθόριστη πορεία... ψάχνουν μια εικόνα... βλέπουν άπειρες εικόνες... το μυαλό μου προβάλλει απανωτές εικόνες...σαν ταινία...
μια πολιτεία ξεχασμένη...εγκαταλελειμμένη...έρημη...
Πηδάω μέσα και αρχίζω να περπατάω...
Φοβάμαι... μυρίζει μούχλα...μυρίζει άνοιξη...
μέσα στα ερείπια...ανθισμένες γαρδένιες...λεμονιές...βασιλικοί... ένας Θεός ξεχασμένος... Κάπου ακούγεται ένα παιδί που κλαίει... κλάμα σπαρακτικό... οι λυγμοί του μου τρυπάνε τ' αυτιά...
το ψάχνω...πρέπει να το βοηθήσω... μα που είναι... αφού εδώ ακούγεται...
Που είσαι...? μίλησε μου...
Το κλάμα σταματάει...
Τρέχει... Να 'το...! κρύβεται... το ξαναβλέπω... μα πάλι το χάνω...
Μου κάνει νεύμα...θέλει να παίξουμε...
Μα...πώς...τι...?
Πάνε χρόνια από τότε... έχω ξεχάσει... όχι δε θέλω...δε μπορώ να παίξω...
να γυρίσω πίσω θέλω...
Κάθομαι και κοιτάζω πάλι στο σκοτάδι... Μα τώρα δεν είμαι μόνη...είναι κι άλλοι εκεί... Δε ξέρω πόσοι...δε μπορώ να τους δω...μόνο τις φωνές τους ακούω...
ο ένας γελάει μαζί μου... ο άλλος ακούω να λέει πως με λυπάται... άλλος σφυρίζει αδιάφορα... κι εγώ κλαίω...κλαίω όπως εκείνο το παιδί...
ο αέρας λιγοστεύει πιο γρήγορα...δε φτάνει για όλους μας...πρέπει να φύγω από 'δω... αλλά τουλάχιστον τώρα δεν είμαι μόνη...και ας μου κλέβουν τον αέρα... σκέφτομαι...ίσως αυτοί μπορούν να με βοηθήσουν...ναι, ίσως βρούμε όλοι μαζί τον τρόπο να βγούμε από δω μέσα... Αρχίζω και μπουσουλώ...ψηλαφίζω το πάτωμα...τους τοίχους...ψάχνω ένα άνοιγμα...μια χαραμάδα...λίγο φως... τίποτα...
Θεέ μου πώς θα βγω από δω μέσα...πνίγομαι...η ανάσα μου δε μ΄ακολουθεί πια... είναι βαριά...σέρνεται...μένει πίσω...κουρασμένη...γερασμένη...ετοιμοθάνατη...
κάτι ακούω...κάποιος ήρθε...μα ναι κάποιος ήρθε να με βγάλει....κάποιος με έψαξε...κάποιος με βρήκε...ποιος θα μπορούσε να είναι... σηκώνομαι πάνω...περιμένω....
μα.... που πήγε.... έφυγε...? γιατί... αφού είμαι σίγουρη πως άκουσα βήματα...δε μπορεί... ποιος παίζει μαζί μου...τρελαίνομαι... ξανακάθομαι κάτω...αδύναμη...απογοητευμένη κουρασμένη από τις φωνές των άλλων... πότε θα σωπάσουν...θέλω να σκεφτώ καθαρά...πρέπει να σκεφτώ καθαρά...
κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι να αιωρούμαι στο κενό...αλλά ξέρω ότι είναι για λίγο...για πολύ λίγο...θα πέσω αν δεν κρατηθώ από κάπου...
Μα δεν έχει τίποτα να κρατηθώ...και κανένας ούτε εκεί να με τραβήξει...να με σηκώσει...να με σώσει...
Πρέπει να πετάξω... ναι να πετάξω...! μα πως...
ανοίγω τα μάτια... και πως να βγω από δω...
θυμάμαι το παιδί...ξανακούω το κλάμα του... βλέπω το βλέμμα του... πρέπει να θυμηθώ...να παίξω...!
Να βρω το έξυπνο τρικ... να δραπετεύσω, να βρω διέξοδο και να ξεφύγω όπως έκανα τότε... αγγίζω το πάτωμα...έχει σκόνη...πολλή σκόνη... διαγράφω σχήματα... κάνω μια κάτοψη...της πολιτείας...και το παιδί που τρέχει... φτιάχνω δέντρα...θάλασσα...ουρανό...ήλιο...φεγγάρι... τι όμορφος κόσμος...
φτύνω στη σκόνη και κάνω λάσπη...
παίρνω λίγη στο δάχτυλο μου και στον τοίχο σχηματίζω ένα πλαίσιο...ένα παράθυρο...

φως...βλέπω και πάλι φως...?

περιπλανητής
21/05/09