τι περιμένεις αφού έχασα την καλύτερη φάση μας...
Βιαστηκα να τρέξω μπροστά...ήθελα αγάπη και σιγουριά...
και ξέχασα τον έρωτα...τον υποτίμησα...
σαν τα παιδιά που θέλουν να μεγαλώσουν...
σαν τα παιδιά που δεν κάνουν κέφι το παιχνίδι και συνέχεια τα βρίσκεις στις παρέες των μεγάλων...
και προσπερνούν την παιδική τους ηλικία...
κρίμα...
και ο έρωτας πόσο μοιάζει με παιδί...
και η αγάπη μόνο με παγίδα τώρα πια...
πιάστηκα στη φάκα και ούτε μπροστά ούτε πίσω κάνω...
μήπως αν κόψω το πόδι μου...θα ξεφύγω?
πρεπει να θυσιάσουμε κάτι...?
σα να ήρθε η ώρα να πληρώσουμε το χρέος...
περιπλανητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου